Showing posts with label കഥ. Show all posts
Showing posts with label കഥ. Show all posts

ആള്‍ ഈസ് വെല്‍  

എഴുതിയത് Rakesh R (വേദവ്യാസൻ) , ലേബലുകള്‍ : , , , ,


ഏകദേശം 15 വര്‍ഷം മുന്‍പ് ഞാന്‍ 6 ലോ 7 ലോ പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഇദ്ദേഹം ആദ്യം നാട്ടില്‍ വരുന്നത്. ഒരു ദിവസം എല്ലാ വീടുകളിലും കേറി ഞാന്‍ നേപ്പാളിന്നുളള ഗൂര്‍ഖയാണ്, മാസം എല്ലാവരും കുറച്ച് കാശ് തന്നാല്‍ രാത്രി ആ ഏരിയയില്‍ കാവല്‍ നിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു. മലയാളം ഒട്ടും അറിയാത്ത ആളിനെ എല്ലാവരും കുറച്ച് സംശയത്തോടെയാണ് കണ്ടത്. പക്ഷെ പിറ്റന്ന് മുതല്‍ പുള്ളി സ്ഥിരം രാത്രി വടിയും. കത്തിയും വിസിലുമായി റോന്തുചുറ്റാന്‍ തുടങ്ങി.

അമീര്‍ഖാന്‍ പറഞ്ഞപോലെ രാത്രിയാകുമ്പൊ ആള്‍ ഈസ് വെല്‍ നു പകരം നീണ്ട വിസിലടിയായി ഗൂര്‍ഖ നീങ്ങും, ആ വിസില്‍ കേട്ട് കള്ളന്മാര്‍ ഒളിയ്ക്കുകയും, ഞങ്ങളെല്ലാം സമാധാനമായി ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു :)

ഗൂര്‍ഖയ്ക്കൊപ്പം കഥകളും കേട്ടുതുടങ്ങി, വീട് കുത്തിത്തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച കള്ളന്മാരെ ഓടിച്ചു, മദ്യപിച്ചുവന്നവര്‍ ഗൂര്‍ഖയെകണ്ട് ഓടി പൊട്ടക്കിണറ്റില്‍ വീണത് അങ്ങനെ അങ്ങനെ നിരവധി കഥകള്‍.

എല്ലാമാസവും ഒന്നാംതീയതി മാത്രമാണ് പുള്ളിയെ പകല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ കാണുന്നത്, പലവീടുകളും 5,10 രൂപ കൊടുക്കുമായിരുന്നു, ചിലര്‍ ഒന്നും കൊടുക്കില്ല.

ഏകദേശം 5 വര്‍ഷത്തോളം പുള്ളി സ്ഥിരമായി അതുവഴി വരുമായിരുന്നു, പിന്നെ പിന്നെ അതേപോലെ കുറേ ആള്‍ക്കാര്‍ വന്നുതുടങ്ങി, ഏരിയമാറി പലരും പോയിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ ആരെയും കാണാതായി.

കഴിഞ്ഞതവണ ഓണത്തിന്  നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ പുള്ളി വീട്ടില്‍ വന്നു, ഓണം കാ ത്യോഹാര്‍ ഹേനാ സാബ് എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച്.. വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി, 15 വര്‍ഷം മുമ്പ് 1 വീടുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് 4 വീടുകളായല്ലോയെന്നും പുതിയ ആള്‍ക്കാര്‍ക്കൊന്നും തന്നെ മനസിലാകുന്നില്ല എന്നുമൊക്കെ. ചുരുക്കം ചില വീടുകളില്‍ നിന്ന് മാത്രമേ പുള്ളിക്ക് കാശ് കിട്ടിയുള്ളൂ, എന്റേന്നും ഓണവിഹിതം വാങ്ങി, അച്ഛച്ഛനെ കണ്ടില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛച്ഛന്‍ മരണമടഞ്ഞ് 5 വര്‍ഷമായെന്ന് പറഞ്ഞപ്പൊ പുള്ളി ആകെ വിഷമിച്ച് കുറച്ചുനേരം എന്റെ വീട്ടിലിരുന്നു,മലയാളം അറിയാതെ നാട്ടിലെത്തിയ പുള്ളിയെ അച്ഛച്ഛന്‍ ഒരുപാട് സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പലരെയും പരിചയപ്പെടുത്തി ജോലി ശരിയാക്കികൊടുത്തിട്ടുണെന്നും ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവച്ചു.

പോകാന്‍ നേരം പിറ്റന്ന് മകനെയും കൊണ്ടുവരാം, എനിക്കിനി അലയാന്‍ വയ്യ, മകന്‍ സ്ഥിരമായി വന്നുകൊള്ളും എന്ന് പറഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം മകനോടൊപ്പം വന്നു എല്ലാ വീട്ടിലും മകനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ഞാന്‍ ക്യാമറയുമായി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ട്, ഒരു ഫോട്ടോയെടുക്കൂ, ഇനി കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന് പറഞ്ഞ്, അപ്പൊ ഒന്നുരണ്ട് ഫോട്ടോയെടുത്തതാണിവ.




വിലക്കയറ്റത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ : സാബ് പണ്ട് ഓരോ വീട്ടിന്നും 5 , 10 വച്ച് കിട്ടുമായിരുന്നു, 10 രൂപയ്ക്ക് ചന്തയില്‍ നിന്നും ഒരാഴ്ചത്തേയ്ക്കുള്ള സാധനങ്ങള്‍ കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇപ്പൊ മാക്സിമം 50 രൂപയൊക്കെ വീടുകളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയാലായി, 100 രൂപയ്ക്ക് ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കുള്ളത് കൂടി കിട്ടുന്നില്ല, മൂത്തമകന്‍ ഇപ്പൊ വേറെ പണി അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ട്, എനിക്ക് വയസായി കൂടെ കഷ്ടപ്പാടും.

ഇനി ഇദ്ദേഹത്തെ കാണാന്‍ പറ്റുമോന്നറിയില്ല. ഒരുകാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ കഥകളിലെ ഗൂര്‍ഖമാമന്‍, കൂടെ ഉറയില്‍ നിന്നുമൂരിയാല്‍ ചോരകാണാതെ തിരികെ വയ്ക്കാത്ത കത്തിയും, അകലങ്ങളില്‍ നിന്നും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് വീണ്ടും അകലേയ്ക്ക് നീങ്ങിപ്പോകുന്ന വിസിലിന്റെ ശബ്ദവും...


ആള്‍ ഈസ് വെല്‍






എന്തെങ്കിലും എഴുതിയിട്ട് ഒരുപാട് നാളായി, ഉദ്ദേശിച്ചപോലൊന്നും എഴുതാനാകുന്നില്ല

കുറ്റബോധം  

എഴുതിയത് Rakesh R (വേദവ്യാസൻ) , ലേബലുകള്‍ : ,

കുറ്റബോധം... അത് മനുഷ്യനെ കാര്‍ന്ന് തിന്നുന്ന വേദനയാണ്.
ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ എഴുതാന്‍ പോകുന്നത്, കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഒരാള്‍ വേറൊരാളോട് പറഞ്ഞ കഥയാണ്.
ആ രണ്ടാമത്തെ ആളിന്റെ താല്‍പര്യപ്രകാരം ഞാന്‍ എഴുതുന്നു
**********************************************************************************
"എടാ രമേഷേ ......നീ ഇപ്പൊ എവിടെയാ ... നിന്നെ കണ്ടിട്ട് ഒരുപാടുനാളായല്ലോ?"
ചോദ്യം കേട്ട് രമേഷ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി, നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ മനു; ഒന്നാം ക്ലാസ്സുമുതല്‍ പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ ഒപ്പം പഠിച്ച കൂട്ടുകാരന്‍.

മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു തുടർന്നു: "നീ ഇപ്പൊ വലിയ ആളായി അല്ലേടാ ?"
രമേഷിന് ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഓർമ്മകളുടെ വേലിയേറ്റം മനസ്സിൽ.

"എന്താടാ നിനക്കെന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ ? ഞാനാ മനു". മനു സംശയഭാവത്തിൽ രമേഷിനെ നോക്കി.

രമേഷ് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. "നീ എന്താടെ ഈ പറയുന്നെ ? നിന്നെ എനിക്കുമനസ്സിലാകാതിരിക്കുമെന്നു നീ കരുതുന്നുണ്ടോ? അല്ല നീ ഇപ്പൊ എന്താ പരിപാടി ? "

"ഞാന്‍ നമ്മുടെ ജംഗഷനില്‍ ഓട്ടോ ഓടിക്കുവാടാ , നിന്റെ അനിയനെ വല്ലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. അവന്‍ പറഞ്ഞു നീ ഗല്‍ഫിലാണെന്ന്, നിനക്ക് സുഖം തന്നെയല്ലേ ?" ഒട്ടൊരു ധൃതിയോടെ മനു പറഞ്ഞു.

"അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു മനൂ, അല്ലാ നീ ഇന്ന് ഓട്ടൊയെടുത്തില്ലേ ??" മനുവിന്റെ ധൃതികണ്ട് രമേശിനു സംശയമായി.

"ഇല്ലെടാ, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ല, നമ്മുടെ സന്തോഷ് ഡോക്ടറെ കാണിയ്ക്കാന്‍ കോണ്ടു വന്നതാ.. അതു കഴിഞ്ഞ് വണ്ടിയെടുക്കണം.അത്താഴപട്ടിണിക്കാരുടെ ഒരു പാടേ .. ഹെ ഹെ അല്ലേടാ ? എന്തായാലും നിന്നെ കണ്ടപ്പോ സന്തോഷമായി.
ഒരു ചായ കുടിയ്ക്കാന്‍ വിളിയ്ക്കാന്‍ സമയമില്ലെടാ... അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാ, ശരി പിന്നെ കാണാം." മനു യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു.

"ശരിയെടാ പിന്നെ കാണാം" രമേഷ് തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു..

*************

തിരികെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍ രമേഷിന്റെ ചിന്തകള്‍ മുഴുവന്‍ മനുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു.
ചെറിയ ക്ലാസ്സുകളില്‍ അടുത്തടുത്തിരുന്നു പഠിച്ച കൂട്ടുകാര്‍. ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍ അവരെ രണ്ട് ജീവിതദ്വീപുകളില്‍ എത്തിച്ചു. പക്ഷെ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും ഒരു നൊമ്പരമായി, അവനോടു അറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തില്‍ ചെയ്ത ആ തെറ്റ് രമേഷിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരാറുണ്ട്.

നാലാം ക്ലാസ്സിലെ അവസാന ദിനങ്ങളിലൊന്ന്:
ക്ലാസിലെ ഡെസ്കിനടിയിൽ ആരുടെയോ കൈയ്യിൽ നിന്നു വീണുപോയ ഒരു ഇരുപതുരൂപ നോട്ട് എടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സ്വന്തം മനഃസ്സാക്ഷിയുമായി മല്ലിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ രമേഷിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

"എടുത്തോടാ കുഴപ്പമില്ല, പിന്നീട് ഇതുപോലെ ഒരവസരം കിട്ടത്തില്ല"
"വേണ്ട അവസാനം ഇത് എന്റെതല്ല എന്നറിയുമ്പൊ എല്ലാരും എന്നെ വെറുക്കും ..."
"ഛെ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല എടുക്കു"

അവസാനം തീരുമാനത്തിലെത്തി. ഡെസ്കിനടിയില്‍ ആരും കാണാതെ കിടക്കുന്ന 20 രൂപ പതിയെ എടുത്തു ...
ആ നിമിഷം തന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ബെല്‍ മുഴങ്ങി.

ക്ലാസ് ടീച്ചര്‍ വന്നു ...അറ്റന്റന്‍സ് എടുത്തു. എല്ലാം പഴയതുപോലെ, പക്ഷെ എല്ലാം ആദ്യം കാണുന്ന പോലെയാണല്ലോ തോന്നുന്നത്.

അറ്റന്റന്‍സ് കഴിഞ്ഞ് ടീച്ചര്‍ കുട്ടികളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് എത്തി. "എല്ലാവരും ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയുടെ കാശ് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടോ ??"

"കൊണ്ടുവന്നു ടീച്ചര്‍“. എല്ലാവരും ആര്‍ത്തുവിളിച്ച് പറഞ്ഞു... ആ കൂട്ടത്തില്‍ മനുവും ഉണ്ടായിരുന്നോ?? ആവോ, തന്റെ ശബ്ദത്തിന് വളരെ ശക്തി കുറവായിരുന്നോ അതോ താനൊന്നും മിണ്ടിയില്ലേ ?? രമേഷിന് വ്യക്തമായി അത് ഓർക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല.
ടീച്ചര്‍ എല്ലാവരില്‍ നിന്നും പൈസ വാങ്ങിത്തുടങ്ങി... തന്റെ അടുത്തെത്തി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പൈസ ടീച്ചറെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു. ഹൊ സമാധാനമായി.

"അയ്യോ എന്റെ രൂപ..."

ദൈവമെ മനുവാണല്ലോ കരയുന്നത്. ഈശ്വരാ താനെടുത്തത് അവന്റെ കാശാണോ ? ? അയ്യോ എങ്ങനെ പറയും ഞാൻ കൊടുത്തത് മനുവിന്റെ കാശാണെന്ന്. എല്ലാവരുടെയും മുന്നില്‍ ഞാന്‍ കള്ളനാകുമല്ലോ?? മാത്രമോ, മനു,അയ്യോ അവന് തന്നെ എന്തിഷ്ടമാണ്.

രണ്ട് ദിവസം മുന്‍പ്, അവന്റെ അമ്മ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പൈസ തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യം മനു തന്നെ അറിയിച്ചത് രമേഷ് ഓര്‍മിച്ചു. എന്തു സന്തോഷത്തിലായിരുന്നവന്‍. അടുത്തദിവസം അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എവിടെയോ മണ്ണ് ചുമക്കുവാനുള്ള പണി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്നും, അപ്പോൾ കാശ് താരാമെന്നും അമ്മ പറഞ്ഞു എന്നാണവൻ പറഞ്ഞത്. അത്ര പോലും പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വകയില്ലായിരുന്നു തന്റെ വീട്ടിലെ സ്ഥിതി. ആ നിമിഷത്തില്‍ മനുവിന്റെ അമ്മയുടെ മകനായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു തോന്നിപ്പോയി. ഈശ്വരാ മനുവിന്റെ വിഷമം കാണുമ്പോള്‍ ആ അമ്മയും കൂടി കാശെടുത്ത ആളിനെ ശപിക്കുമല്ലോ.. രമേഷിന്റെ കൊച്ചു ചിന്തകൾ കാടുകയറി.

അന്ന് മനു ഒരുപാട് കരഞ്ഞു, പക്ഷെ പിന്നീട് അവന്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ താനോ, എപ്പോഴൊക്കെ മനുവിനെ പറ്റി ഓര്‍ക്കുമ്പോഴും കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറി നീറി. പലപ്പോഴും മനുവിനോട് എല്ലാം തുറന്നുപറയണം എന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ കഴിയുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ജീവിതാവസാനം വരെയും ഈ വേദനയും ഉള്ളിലൊതുക്കൈ നടക്കണമായിരിയ്ക്കും..............

രമേഷ് ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നു.

*******************************************************************************************************
രമേശിന്റെ വിഷമം അറിയുന്ന വ്യക്തി എന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ അവനോട് മനുവിന്റെ കൂടെ കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിയ്ക്കനാണ് ഉപദേശിച്ചത്. എന്റെ അഭിപ്രായം ശരിയാണോ ?? പറയൂ....................
*******************************************************************************************************
അപ്പുവേട്ടന്‍ തിരുത്തിത്തന്ന കഥയാണിത്, ഞാന്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് വായിച്ചിട്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഇരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തരാനുദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന തല്ലില്‍ പാതി ആ മാന്യദ്ദേഹത്തിന് സമര്‍പ്പിച്ചാലും

ചാറ്റ് ചെയ്യാം

തുറന്നുവിടുന്നത്

വേദ വ്യാസന്‍

ചിന്തകള്‍ക്ക് പിറകേ ഓടുന്നവര്‍

മറ്റൊരു ചിന്ത

ചിന്തകള്‍ക്ക് പുറകേ വരൂ